عقابهای مازندران که در گمنامی پرکشیدند+تصاویر

این یک تفکر رایج در میان خلبانان نیروی هوایی است.

لباس خلبان، مقدس است و چه بسیار مردان بزرگی که در راه دفاع از میهن در پوشش آن، آسمانی شدند. وقتی عموم مردم به زندگی خود مشغولند، هستند مردانی که بر فراز آسمان، چتری ایمن را فراهم میکنند، افرادی جان بر کف که از هیچ چیزی نمیهراسند و تنها به دنبال اعتلای ایران سربلند هستند.

اما در لحظاتی حساس، اتفاقاتی رخ میدهد که به قیمت جان آنان تمام میشود. وقتی که حفظ هواپیما به عنوان سرمایه ملی یک کشور و یا دور کردن سانحه از منطقه مسکونی به منظور حفظ جان دیگران در نظر خلبان مهمتر مینماید، او در حقیقت زمان را برای حفظ جان خود از دست میدهد.

شهدای گرانقدر تاریخ کشورمان هریک مانند ستارهای در آسمان پرفروغ ایران میدرخشند چرا که با هدیه کردن جان خود در راه میهن، اعتلا و سربلندی را برایمان به ارمغان آوردند و کمترین کاری که بر گردن ما زندگان تا ابد باقی خواهد ماند، ذکر نام و یاد این بزرگمردان عرصه جهاد فیسبیلالله است.

خلبان ایرانی با همگی خلبانان سراسر دنیا تفاوت دارد و به قول سردار شهید محمد ناظری -فرمانده سابق نیروهای ویژه دریایی سپاه پاسداران- خلبان ایرانی، «ژن ایرانی و غیرتی ایرانی دارد» و برای همین است که نمیتواند به این راحتی دست از همه چیز بشوید؛ خواه در مقابل تجاوز شوروی و انگلیس در جنگ جهانی دوم، خواه در 8 سال دفاع مقدس.

اینان نه فقط در سالهای جنگ، در برابر رژیم بعث و همه دنیای استکبار ایستادند بلکه در زمان صلح نیز برای حفظ آب و خاک و آسمان میهن قهرمانانه تلاش میکنند.

چند روز پیش در چهارم خرداد 1395، یکی از پرندگان آهنین نیروی هوایی ارتش دچار سانحه شد و خلبان جوان آن «روزبه ناظریان» به عنوان چهاردهمین خلبان شهید نهاجا از ابتدای دهه90 در منطقه همدان جاودانه شد.

به همین منظور برآن شدیم تا در نوشتاری کوتاه، روایتگر رشادت خلبانان شهیدی باشیم که از مظلومترین شهدا هستند و علیرغم ماموریتهای دشوار و حساس خود و نقش بیبدلیلی که برای حفظ امنیت آسمان کشور ایفا میکنند، در لایهای از گمنامی مکتوم میمانند و کمتر کسی در میان عامه مردم از زحمات این عزیزان مطلع میشوند.

پیش از ورود به این گزارش، ذکر یک نکته الزامی است که سانحه در تمام نیروهای هوایی جهان رخ میدهد و امری بدیهی است که هیچ گاه به صفر نخواهد رسید اما تحریمهای سخت و بیسابقه تسلیحاتی ناوگان غربی از اواخر دهه ٥٠ و ناوگان شرقی از اوایل دهه ٧٠ شمسی، کار را برای ایران دشوارتر کرده است.

در این میان نباید مجاهدتهای دیگر پرسنل نهاجا نظیر پرسنل زمینی و نگهداری را نادیده گرفت که با امکانات موجود، غیرممکنها را ممکن ساختند تا ماموریت ها در مسیر اجرای خود به سلامت به پایان رسد اما گاهی اتفاقاتی تلخ رخ میدهد که گریزی از آن نیست.

با ذکر این مقدمه، اشارهای کوتاه خواهیم داشت به شهدای خلبان دهه 90 نیروی هوایی ارتش؛ تلاشی حداقلی در راه اعتلای نام این عزیزان و مرهمی بر دل دریایی خانوادههای صبور این بزرگواران.

اندکی پیش از برخورد هواپیما با زمین، کمک خلبان ایجکت کرده و به درجه جانبازی نائل میآید اما پیکر مطهر شهید فغانی تنها چند ثانیه قبل از انهدام، از سوخو خارج و پس از کشیده شدن به روی زمین تکه تکه شد.

پیکر این شهید بزرگوار پس از تشییع بر دوش مردم ساری، در گلزار شهدای این شهر به خاک سپرده شد.

22 مهر 1391
نوع هواپیما: F-4E (فانتوم)
22 مهر 1391 طی یک پرواز تمرینی شبانه، یک فروند هواپیمای F-4 به خلبانی شهید «سعید اصغری» و کمک خلبانی شهید «رضا فانی» از پایگاه هوایی بندرعباس به سوی آسمان بال میگشاید.

شهید اصغری نیز یکی از خلبانان بنام فانتوم بود.

جنگنده در حین ماموریت دچار مشکل شده و خلبان درخواست فرود اضطراری در پایگاه هوایی شهید نوژه همدان میکند که متاسفانه پیش از رسیدن به باند فرود، میگ 29 از کنترل خارج شده و خلبانان که قصد سالم نشاندن هواپیما را داشتند، مجبور به خروج اضطراری میشوند.

در این اتفاق تلخ نیز تلاش هر دو خلبان برای حفظ هواپیما ستودنی بود که نهایتا به هدف خود نیز میرسند و «فالکروم» آسیب دیده با انجام تعمیرات به ناوگان باز خواهد گشت.

پیکر خلبان شهید ناظریان پس از تشییع باشکوه در همدان، تهران و تنکابن، در زادگاهش به خاک سپرده شد.

از او پسری 3ساله با نام «آریوبرزن» به یادگار مانده است.

در پایان جا دارد، بار دیگر بر این نکته تاکید کنیم تا فراموش نشود که نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران علیرغم شدیدترین تحریمهای اعمال شده، نه تنها توانسته تصور غلط شرق و غرب را در راستای زمینگیری ناوگان خود خنثی کند، بلکه با ارتقا توان عملیاتی و ساختاری و همچنین انجام ماموریتهای گوناگون و سرنوشتساز -که بسیاری از آنها شاید تا سالهای سال بازگو نشود- جایگاه خود را به عنوان یک قدرت موثر در سطح منطقه حفظ کرده است.

اینگونه رخدادهای تلخ هیچ چیز از ارزشهای خلبانان قهرمان و نفرات زمینی دلاور این نیرو کم نخواهد کرد اما شاید نیاز باشد که توجه مقامات و فرماندهان، به ارتقای توان عملیاتی و ورود ناوگان بهروز، هرچه بیشتر جلب شود و تلاشهای مضاعفی صورت گیرد تا دیگر شاهد از دست رفتن عزیزترین و برجستهترین جوانان خود نباشیم زیرا حتی اگر جایگزینی برای هواپیمای از دست رفته پیدا شود اما جای خالی یک نیروی آموزش دیده و موفق ممکن است تا سالهای سال خالی بماند.

انتهای پیام/